L.E.O.N

Drugie podejście do studia zaowocowało nieco ciekawszymi rezultatami. Przy “użyciu” modelki udało się mi i Kylowi osiągnąć bardziej świadome efekty. W tym miejscu wytłuszczonym drukiem dziękujemy Anecie za świetną współpracę i profesjonalizm!

Nieco więcej zatem w tym temacie dzisiaj. Na początek szybka notka edukacyjna wyjaśniająca czemu w portretach stosuje się obiektywy o dłuższych ogniskowych, czyli tzw. portretówki. Oto dwa ujęcia różniące się tylko długością ogniskowej (obok):

A teraz już więcej o samej sesji. Za punkt odniesienia posłużył nam artykuł adajko z forum cyberfoto. Przedstawił on kilka podstawowych wariantów oświetleniowych. Po kilkudziesięciu nieudanych klatkach opracowaliśmy własną, adekwatną do warunków, koncepcję. Składała się ona z:

1. Oświetlenia tła. Użyliśmy dwóch lamp (od dołu i góry). Pełniły one też funkcję
2. Światła oświetlającego włosy lub sylwetkowego.
3. Jedno lud dwa światła główne (zamiennie z wypełniającym).

Trudno jest to wszystko usystematyzować dokładnie, bo pomysłów było wiele. Najważniejsze trzy grupy zostały jednak wymienione. Aby wreszcie nie być gołosłownym kilka ujęć z komentarzami…

(Dwa zdjęcia po lewej) Oświetlenia tła jak wymienione powyżej: lampa na dole po lewej i góry kadru. Z przodu jedno źródło światła, być może nieco za nisko (wysoki cień na twarzy Anety). Wszystko w tym temacie. Odkryliśmy później, że nierozproszone światło górne dało odbicia tylko czubków głów u modeli (niestety zauważyliśmy to dopiero po fakcie).

(Zdjęcie po prawej) Wyłączenie dolnego lewego światła przy pozostawieniu poprzednich dało wyraźny cień ramion. Następnym razem pewnie popracujemy nad górą, żeby na czubku głowy nie pozostawała niewielka “korona”.

A tu Aneta w próbie pokazania policzków (naszym zdaniem niesłusznie na co dzień zasłanianych przez włosy). Swoją drogą to odkrycie było punktem zwrotnym w naszej pracy! Jednak ogromne znaczenie ma zapoznanie się z modelem przed przystąpieniem do pracy i poznanie jego/jej mocnych punktów. Nie ma co chyba tłumaczyć - zdjęcie się wybroni albo i nie. Naszym zamierzeniem było rzucenie cienia na tył policzka i to się właściwie udało.

Próbowaliśmy też użyć lampy wbudowanej w aparat z zastosowaniem dyfuzora, jednak nie był to dobry pomysł. Inny kolor światła, zbytnia bliskość do obiektywu wszystko psuły. Ciekaw jestem kolejnych sesji, bo sama zabawa jest przednia! Pracy i możliwości mnóstwo i daleko jeszcze do granic wyznaczonych przez totalnie amatorski sprzęt w jeszcze bardziej amatorskim studio. Trzeba tylko zająć się rekrutacją modelek…